در زمانه ای که جریان های فکری و هنری ِ جهانی با شتابی بی سابقه بازخوانی می شوند، و ذات اشیا به سرعت از معانی تهی می شوند، پروژه ی «فصل هنری گریز» تلاشی است برای بازآفرینی تجربۀ یک فستیوال به عنوان فرایندی فکری، نه صرفًا مجموعه ای از رخدادهای مناسبتی، و دعوتی برای نظرورزی در بستر پراکسیس. این فستیوال، با الگوی فصلی و با محوریت اجرا، لکچریرفورمنس، و پنل های گفت وگو، مدلی تازه از مواجهۀ اجتماعی با هنر و اندیشه را در فضای فرهنگی ایران پیشنهاد می کند؛ مدلی که می کوشد مرز میان نظریه پردازی، آموزش و اجرا را از نو ترسیم کند.